نویسنده: اِرین والش (Erin Walsh)
تاریخ انتشار: ۱۰ ژوئیه ۲۰۲۶
ارین والش در این مقاله، شش نکته را بر اساس گفت‌وگو با هفت دانش‌آموز دبیرستانی که در فعالیت‌های دانش‌آموزی نقش رهبری داشتند، مطرح می‌کند. این گفت‌وگو در حضور حدود ۱۵۰ مربی و آموزشگر انجام شد و موضوع اصلی آن این بود: «دوست دارید بزرگسالان چه چیزی را درباره رابطه شما با فناوری بهتر درک کنند؟»
از نگاه والش، پاسخ‌های نوجوانان نشان می‌دهد که برای حمایت از آن‌ها در دنیای دیجیتال، باید فراتر از محدود کردن زمان استفاده از صفحه‌نمایش رفت و تجربه‌ها، نیازها و دیدگاه‌های خود نوجوانان را جدی گرفت.
۱. فناوری نه کاملاً خوب است و نه کاملاً بد؛ همه‌چیز به نحوه استفاده بستگی دارد
دانش‌آموزان حاضر در این گفت‌وگو، هم به جنبه‌های مثبت فناوری اشاره کردند و هم به پیامدهای منفی آن. ارتباط با دوستان، دسترسی به منابع، خلق آثار هنری و برقراری ارتباط با محیط کار، مدرسه و خانواده از جمله کاربردهای مفید فناوری بود. در مقابل، ساعت‌ها پیمایش در تیک‌تاک یا مواجهه با محتوای سمی در فضای آنلاین می‌توانست مانع فعالیت‌های دیگر شود یا به سلامت روان آسیب بزند.
به نوشته والش، پیامدهای استفاده از فناوری تنها به مدت‌زمان حضور مقابل صفحه‌نمایش وابسته نیست. ویژگی‌های فردی نوجوان، نوع فعالیت دیجیتال، زمان و دلیل مراجعه به فناوری و شرایط پیرامونی نیز اهمیت دارند.
ازاین‌رو، به‌جای آنکه بزرگسالان استفاده از فناوری را به‌طور کلی خوب یا بد بدانند، می‌توانند از نوجوانان بپرسند: «بیشتر از همه چه چیزی را در این پلتفرم دوست داری؟ چه جنبه‌های منفی‌ای دارد؟ آیا چیزی هست که بخواهی تغییر کند؟ چرا؟»
۲. خود نوجوانان هم در تلاش‌اند؛ آن‌ها نمی‌خواهند به تلفن همراهشان وابسته باشند
والش معتقد است تصویر قدیمی‌ای که در آن نوجوانان به تلفن‌های همراهشان چسبیده‌اند و بزرگسالان تلاش می‌کنند گوشی را از دستشان بگیرند، دیگر تصویر کاملی از واقعیت نیست. به گفته او، این تصویر همچنین نادیده می‌گیرد که بسیاری از بزرگسالان نیز با مدیریت استفاده خود از تلفن همراه دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
یکی از دانش‌آموزان در این گفت‌وگو صریحاً گفت که بزرگسالان «این مشکل را ایجاد کرده‌اند» و نباید نوجوانان را به‌خاطر دشواری استفاده از ابزارهایی سرزنش کرد که برای جلب و حفظ توجه طراحی شده‌اند. دانش‌آموز دیگری نیز یادآور شد که بسیاری از نوجوانان در تلاش‌اند عادت‌های سالم‌تری ایجاد کنند.
والش به فعالیت گروه‌هایی مانند Design It For Us و #HalfTheStory اشاره می‌کند که خواستار پاسخ‌گویی بیشتر صنعت فناوری هستند. همچنین، به مطالعه‌ای از Common Sense Media اشاره دارد که نشان می‌دهد، با وجود اینکه تا یک‌سوم نوجوانان احساس می‌کنند فناوری در کارهایشان اختلال ایجاد می‌کند، آن‌ها از راهبردهای متنوعی برای مدیریت حواس‌پرتی، گزینش محتوا و دشوارتر کردن دسترسی بی‌ملاحظه به تلفن همراه استفاده می‌کنند.
پیشنهاد نویسنده این است که به‌جای سرزنش نوجوانان، از آن‌ها پرسیده شود: «به نظر می‌رسد می‌خواهی بعد از مدرسه زمان کمتری را به پیمایش در تلفن همراهت اختصاص بدهی. می‌دانیم که کنار گذاشتن این دستگاه‌ها آسان نیست. تا حالا چه راه‌هایی را امتحان کرده‌ای؟ چه چیزی مؤثر بوده و چه چیزی نبوده است؟»
۳. نوجوانان به راهنمایی نیاز دارند، نه فقط قانون و محدودیت
تعیین مرزهای روشن و هدفمند برای استفاده از فناوری ضروری است؛ اما به اعتقاد والش، یادآوری مداوم برای خاموش کردن دستگاه‌ها یا خارج شدن از شبکه‌های اجتماعی به‌تنهایی کافی نیست.
نوجوانان به بزرگسالانی نیاز دارند که بتوانند آن‌ها را راهنمایی کنند، درباره مرزهای استفاده از فناوری با آن‌ها گفت‌وگو کنند و در پرورش مهارت‌های اجتماعی و عاطفی به آن‌ها کمک برسانند. این مهارت‌ها برای مدیریت فشارهای اجتماعی آنلاین، مواجهه با خطرها و حفظ رفاه در زندگی دیجیتال و غیردیجیتال اهمیت دارند.
به نوشته والش، نوجوانان این مهارت‌ها را از طریق تجربه، آزمون‌وخطا، اشتباه کردن و تلاش دوباره می‌آموزند. حضور بزرگسالان حمایتگر می‌تواند به آن‌ها کمک کند تجربه‌هایشان را بهتر درک کنند و از آن‌ها درس بگیرند.
برای مثال، اگر نوجوانی در یک گفت‌وگوی گروهی پیام‌رسان با مشکل روبه‌رو شده باشد، به‌جای سرزنش او می‌توان پرسید: «به نظرت چه چیزی باعث شد اوضاع از کنترل خارج شود؟ فکر می‌کنی دیگران چه احساسی دارند؟ برای جبران این وضعیت چه کاری می‌خواهی انجام بدهی؟»
۴. نصیحت کردن مؤثر نیست؛ گفت‌وگو را با احترام آغاز کنید
والش توضیح می‌دهد که نوجوانان به دلیل تغییرات روان‌شناختی و هورمونی دوران بلوغ، نسبت به احترام و جایگاه اجتماعی حساسیت زیادی دارند. این حساسیت بخشی از فرایند رشد آن‌هاست و به نوجوانان کمک می‌کند وارد دنیای اجتماعی شوند، موقعیت‌های پیچیده را مدیریت کنند و گروه‌هایی را پیدا کنند که به آن‌ها احساس تعلق می‌دهد.
بااین‌حال، تلاش بزرگسالان برای کنترل رفتار نوجوان ممکن است حتی بدون چنین قصدی، از سوی او نشانه بی‌احترامی تلقی شود. نوجوانان می‌خواهند به‌عنوان افرادی توانمند، شایسته و ارزشمند در یک گروه به رسمیت شناخته شوند.
این موضوع به معنای سپردن کامل مسئولیت به نوجوانان نیست؛ بلکه به معنای در نظر گرفتن نیازهای رشدی آن‌ها هنگام گفت‌وگو و تعیین انتظارات است. از نگاه نویسنده، بزرگسالان زمانی احتمال بیشتری دارد که نوجوانان را با خود همراه کنند که به‌جای تحمیل تصمیم، آن‌ها را در حل مسئله مشارکت دهند.
برای مثال، اگر نوجوانی باید تکالیفش را انجام دهد اما هم‌زمان می‌خواهد با دوستانش بازی آنلاین کند، می‌توان به‌جای دستور دادن پرسید: «می‌دانم که می‌خواهی با دوستانت بازی کنی و در عین حال باید تکالیفت را هم انجام بدهی. برنامه‌ات برای مدیریت هر دو چیست؟»
۵. همه مشکلات نوجوانان از تلفن همراه ناشی نمی‌شوند
والش می‌نویسد که بزرگسالان دائماً با هشدارهایی درباره نقش تلفن‌های همراه در مشکلات سلامت روان نوجوانان روبه‌رو هستند. نگرانی درباره آسیب‌های آنلاین و طراحی‌های بهره‌کشانه فناوری، به گفته او، واقعی و مهم است؛ اما اگر همه مشکلات نوجوانان را به تلفن همراه نسبت دهیم، ممکن است بخش‌های دیگر زندگی آن‌ها را نادیده بگیریم.
نویسنده به مرور پژوهش‌هایی اشاره می‌کند که دست‌کم شش روند مؤثر بر اضطراب جوانان را شناسایی کرده است. در کنار فناوری، فشارهای تحصیلی، روابط خانوادگی و نااطمینانی‌های سیاسی و زیست‌محیطی نیز در این فهرست قرار دارند.
او همچنین به سخنرانی تد (TED) کندیس اودجرز، روان‌شناس رشد، اشاره می‌کند که در آن نقش سلامت و رفاه مراقبان در سلامت روان نوجوانان بررسی شده است.
پیام اصلی این بخش آن است که رسیدگی به آسیب‌های فناوری نباید باعث شود شرایط پیچیده زندگی نوجوانان از نظر دور بماند. ممکن است تلفن همراه بخشی از مسئله باشد، اما برای درک وضعیت یک نوجوان باید به فشارهای تحصیلی، روابط خانوادگی، شرایط اجتماعی و دیگر تجربه‌های او نیز توجه کرد.
والش پیشنهاد می‌کند بزرگسالان گاهی به‌سادگی بپرسند: «متوجه شده‌ام که این هفته انگار همه‌چیز کمی سنگین‌تر شده است. خودت هم چنین احساسی داری؟ لازم نیست همین حالا درباره‌اش حرف بزنی، اما من همیشه آماده‌ام به تو گوش بدهم.»
۶. وقتی چیزهای معناداری برای انجام دادن داریم، کنار گذاشتن تلفن همراه آسان‌تر می‌شود
بخش پایانی مقاله به این پرسش می‌پردازد که نوجوانان پس از کنار گذاشتن تلفن همراه، قرار است به چه فعالیت‌هایی روی بیاورند.
یکی از دانش‌آموزان گفت که فعالیت با ابزارهای غیردیجیتال، مانند کاغذ و مداد، به او کمک می‌کند مهارت‌هایش را به شیوه‌ای تمرین کند که جابه‌جایی مداوم میان صفحه‌نمایش‌ها امکان آن را فراهم نمی‌کند. دانش‌آموز دیگری نیز توضیح داد که داشتن سرگرمی‌ها، مکان‌هایی برای دنبال کردن علایق و فرصت‌هایی برای دیدار دوستان، کنار گذاشتن دستگاه‌های دیجیتال را آسان‌تر می‌کند.
والش با نقل‌قولی از استفانی مالیا کراوس، نویسنده و آموزشگر، تأکید می‌کند که راه مقابله با فناوری اعتیادآور و سمی، صرفاً حذف دستگاه‌ها نیست؛ بلکه فراهم کردن تجربه‌های سالم، مثبت و متناسب با رشد نوجوانان است.
از این منظر، ارتقای رفاه دیجیتال فقط به خاموش کردن تلفن همراه مربوط نمی‌شود. دسترسی به فضای سبز، مکان‌های عمومی برای تعامل اجتماعی، کتابخانه‌ها، برنامه‌های جذاب پس از مدرسه و فرصت‌های مثبت برای رشد نوجوانان نیز اهمیت دارند.
نویسنده پیشنهاد می‌کند بزرگسالان به‌جای تمرکز صرف بر کاهش استفاده از فناوری، از نوجوانان بپرسند: «چه چیزی تو را خوشحال می‌کند؟ به چه چیزهایی علاقه داری؟ چه چیزی در تو اشتیاق ایجاد می‌کند؟ چطور می‌توانیم مربیانی پیدا کنیم که از این علاقه حمایت کنند و فرصت‌هایی فراهم کنیم تا آن را بیشتر کشف کنی؟»
جمع‌بندی: برای شناخت زندگی دیجیتال نوجوانان، ابتدا به حرف‌هایشان گوش کنیم
والش در پایان تأکید می‌کند که گفت‌وگوی مستقیم با نوجوانان درباره زندگی دیجیتالشان، برداشت‌های بزرگسالان را تغییر می‌دهد و می‌تواند به درک بهتر دشواری‌ها و فرصت‌های رشد در دنیای دیجیتال منجر شود.
به اعتقاد او، بزرگسالان اگر تصور کنند از قبل همه‌چیز را درباره نوجوانان و فناوری می‌دانند، راه را بر درک کامل تجربه‌های آن‌ها می‌بندند. از سوی دیگر، این تصور که هیچ شناختی از دنیای نوجوانان نداریم نیز نباید مانع مشارکت و راهنمایی مؤثر شود.
راه پیشنهادی مقاله، گفت‌وگوی محترمانه و بدون پیش‌داوری است: به‌جای آنکه صرفاً درباره محدودیت‌ها و خطرهای فناوری صحبت کنیم، باید از نوجوانان بپرسیم چه چیزی برایشان مفید است، با چه مشکلاتی روبه‌رو هستند و چه نوع حمایت و فرصت‌هایی می‌تواند به آن‌ها کمک کند.
والش در پایان خوانندگان را به یک اقدام ساده دعوت می‌کند: در هفته پیش رو، یکی از پرسش‌های پیشنهادی مقاله را با یک نوجوان مطرح کنید و به پاسخ او گوش دهید.
عنوان گزارش:
Six Things Teens Wish We Understood About Their Digital Lives
لینک به منبع:
https://sparkandstitchinstitute.com/six-things-teens-wish-we-understood-about-their-digital-lives/